.jpg)
Przedszkole jako placówka wychowawczo – edukacyjna przywiązuje wielką wagę do treści wychowawczych. Wychowawczynie w swojej codziennej pracy z dziećmi starają się wpoić im podstawowe wzorce zachowań, wykorzystując w tym celu literaturę, sytuacje zabawowe, rozmowy. Pomagają w ten sposób rodzicom, którzy nie zawsze radzą sobie z małym dzieckiem. Przedszkolak ma jasno określone zasady postępowania, uczy się przyjmować porażki i sukcesy, kontrolować swoje emocje, nawiązywać relacje koleżeńskie. Jednak to wszystko to za mało, aby kiedyś jako dorosły człowiek umiał żyć w zgodzie i harmonii z innymi, tworzyć silne więzi emocjonalne w swojej rodzinie. Mały człowiek musi jeszcze nauczyć się szacunku do ludzi starszych: rodziców, dziadków. Na tej płaszczyźnie wychowawczynie we współpracy z rodzicami, dokładają starań, aby dzieci poprzez działanie i przeżycie mogły kształtować i umacniać więzi rodzinne. Mam na myśli szczególną więź z dziadkami. Tegoroczny dzień Babci i Dziadka wzbudził zarówno u dzieci jak i rodziców dużo emocji. Rodzice zaangażowali się w przygotowanie materiałów potrzebnych do wykonania upominku, a dzieci z ogromnym zapałem go wykonywały. Każde z nich przy pomocy wychowawczyni wycinało kółeczka, formowało kwiaty, kleiło, tworzyło obrazek, co widać na zdjęciach. Oprócz tego każdy przedszkolak pięknie recytował wiersz, śpiewał, składał życzenia. W ten sposób dzieci mające okazję poprzez swoje osobiste zaangażowanie, działanie wyrazić swoje uczucia wobec kochanych przez siebie osób, będzie wiedziało jak je wyrażać w przyszłości. Takie uroczyste chwile zapadną na zawsze w ich pamięci. Dlatego warto, aby dziecko uczęszczało do przedszkola i miało okazję do takich przeżyć.
Równie silnych emocji dostarcza przedszkolakom bal karnawałowy. Dzień balu jest dniem radości, zabawy, konkursów. W tym roku zaproszony był wodzirej, który poprowadził zabawę. Dzieci w swoich przebraniach fantazjowały, odgrywały role. Tego typu okazje w sposób naturalny zmuszają do dialogowania, działania, zaangażowania emocjonalnego, a tym samym – rozwoju.
Opracowała: mgr Mieczysława Makowiec
ZABAWA – JAKO NAJWAŻNIEJSZY RODZAJ AKTYWNOŚCI MAŁGO DZIECKA
„Zabawa jest nauką, nauka zabawą, im więcej zabawy tym więcej nauki”. Glen Doman
Nie wiemy, kiedy niemowlę zaczyna reagować na bodźce zewnętrzne, na pierwszą zabawkę. Wiadomo jednak, że im bogatsze i bardziej różnorodne bodźce docierają do dziecka, im jest ich więcej, tym szybciej następuje jego rozwój.
W drugim roku życia miejsce zabawki, które cieszyły w okresie niemowlęcym często zajmują przedmioty codziennego użytku. Dziecko usiłuje wiernie odtwarzać czynności zademonstrowane mu przez dorosłych. Należy wtedy pokazać mu jak ma się bawić, bo jeżeli tego nie zrobimy, nie pokażemy, jak bawić się lalką, misiem, pieskiem, jakie czynności można wokół nich wykonywać to dziecko nie będzie interesować się zabawkami. Kiedy zademonstrujemy mu pierwsze zabawowe czynności to wkrótce zacznie je samo wzbogacać, urozmaicać, zmieniać, wprowadzać samodzielnie już zaobserwowane.
Zabawa dziecka powinna zawierać wiele różnych elementów pomagających mu w nabywaniu nowych sprawności lub doskonalących już opanowane. W drugim i w trzecim roku życia zabawy polegają głównie na przenoszeniu lub przewożeniu różnych przedmiotów i wykonywania nimi szeregu prostych czynności. Dziecko cieszy dotykanie zabawek, przekładanie ich, przesuwanie, przenoszenie. W tym czasie również dziecko uczy się porozumiewać ze swoim otoczeniem za pomocą mowy, dlatego też bardzo ważna jest rozmowa z dzieckiem, wprowadzanie nowych słów i pojęć, uczenie poprawnej wymowy. Dziecko interesują już ilustracje, dlatego na jego półce mogą pojawić się pierwsze książeczki, najpierw bez tekstu, z samymi obrazkami. Trzeba pamiętać, że dziecko chce nie tylko oglądać ilustracje, ale również dotykać, pokazywać palcem poszczególne elementy. Takiemu oglądaniu powinny towarzyszyć wyjaśnienia rodziców, którzy opowiedzą, co przedstawia obrazek, a potem zadadzą dziecku pytania. Każde kolejne czytanie książeczki powinno zawierać coraz więcej informacji.
Pod koniec drugiego roku życia dziecko bawi się również z dorosłymi, a najprostszą zabawą jest przebieganie z ramion mamy w ramiona taty (zabawa ta daje dziecku poczucie bezpieczeństwa) oraz zabawa w chowanego. Bliski kontakt z rodzicami jest niezbędny dla prawidłowego rozwoju dziecka, daje mu przekonanie, że jest kochane. Wspólne zabawy z dzieckiem są ważne również i dla rodziców, pozwalają na stwierdzenie, jaki poziom sprawności osiągnęło już ich dziecko.
W trzecim roku życia wzbogacają się zabawy naśladowcze i do tych zabaw potrzebne są dziecku rozmaite zabawki. Dziecko cieszy nowa lalka i wózek, w którym będzie można ją wozić, łóżeczko, pościel. Nie należy jednak przesadzać z ilością zabawek, bo dziecko rozprasza się , gubi wśród dużej ilości przedmiotów. Zabawka cieszy dopóki jest nowa, po pewnym czasie powszednieje, przestaje interesować.
Małe dziecko oczekuje od dorosłych, by okazywali zainteresowanie tym, co robi, wyrażali aprobatę, by je chwalili, zadawali pytania. Nie wystarczy zasypać dziecka mnóstwem zabawek, trzeba też umiejętnie kierować jego zabawą, nie narzucając mu niczego i pozostawiając wiele swobody. Zachęta i pochwała dorosłych, ich zainteresowanie wyzwalają nowe pomysły. Jedną z bardziej ulubionych czynności w tym wieku jest bazgranie ołówkiem po papierze, sięganie po plastelinę.
Potem następuje wiek przedszkolny, w którym dziecko przystępuje do zabawy już z pewnym planem (im jest starsze, tym dokładniej potrafi przewidzieć i zaprojektować jego przebieg). W miarę nabywania nowych doświadczeń tematy się rozszerzają, stają się bardziej urozmaicone, wybór tematów jest nieograniczony. Dziecko odtwarza w swoich zabawach pełnione przez dorosłych role społeczne. Wcielanie się w te różne postacie pozwala lepiej zrozumieć, na czym polegają ich społeczne zadania. Im bogatsze są jego doświadczenia, im więcej różnorodnych spostrzeżeń dziecko zdoła zebrać, im więcej dostarczymy mu informacji o otaczającym świecie, tym ciekawsze staną się jego zabawy.
Rola rodziców w organizowaniu zabawy dziecka polega na stworzeniu odpowiednich warunków, wydzielenia miejsca w mieszkaniu, zaopatrzenia w zabawki, zachęcenia do określonej aktywności i okazywania zainteresowania przebiegiem zabawy, inspirowania, wyrażania aprobaty i uznania dla ciekawych pomysłów. Są też zabawy, które powinny odbywać się przy pomocy i z udziałem dorosłych – są to zabawy dydaktyczne. Służą one doskonaleniu określonych umiejętności – uczą koncentracji uwagi, ćwiczą spostrzegawczość, pamięć, refleks. Uczą prawidłowego kojarzenia pojęć, segregowania przedmiotów, układania ich w zbiory, liczenia, logicznego rozumowania, rozróżniania kolorów, kształtów, wyodrębniania poszczególnych części z całości lub składania z fragmentów większej całości, pobudzają do formułowania i wyrażania myśli. Podnoszą również sprawność manualną, wyrabiają wytrwałość, samodyscyplinę, poczucie sprawiedliwości.
Dziecko, które uczęszcza do przedszkola, spragnione jest kontaktu z rodzicami. Wraca z przedszkola pełne wrażeń i pragnie podzielić się nimi ze swoimi najbliższymi. Uważne wysłuchanie tych relacji to jeden z najważniejszych rodzicielskich obowiązków. Stałe uczestniczenie we wszystkich sprawach dziecka, zainteresowanie jego problemami, gotowość przyjścia z pomocą w trudnych sytuacjach jest bardzo ważne, rzutuje często na późniejszy układ stosunków w rodzinie.
Warto także zachęcić przedszkolaka w wykonywanie różnych, drobnych codziennych czynności, ponieważ dziecko w tym wieku bardzo chętnie pomaga rodzicom. Dziecko w wieku przedszkolnym warto także zachęcić do samoobsługi. Atrakcyjne dla dziecka jest również dokonywanie wspólnie ze starszymi codziennych zakupów. Bardzo wielu rodziców nie potrafi, nie może, a czasami po prostu nie chce wygospodarować paru chwil na wspólne zajęcia z własnymi dziećmi, nie przejawiają zainteresowania ich przeżyciami, nie potrafią obserwować rozwoju dziecka, uważają, że obowiązkiem rodziców jest troska o to, by dziecko było czyste, dobrze ubrane i syte.
Dla dziecka dużo ważniejsze od drogich zabawek, modnych ubrań jest okazywanie przez rodziców zainteresowania jego sprawami, przeżyciami, kłopotami, na które samo nie potrafi znaleźć rady, a także dzielona wspólnie radość z odniesionych sukcesów.
Ważne jest, aby w rodzinie mimo nawału obowiązków, tak organizować codzienne zajęcia, aby chociaż przez parę chwil wszyscy przebywali razem.
Reasumując należy stwierdzić , że zabawa to czynność podejmowana przez dziecko dla przyjemności, dzięki czemu chętnie uczy się i ćwiczy różne umiejętności, nie uświadamiając sobie procesu uczenia się. W zabawie i poprzez zabawę dziecko bardzo szybko rozwija się i doskonali. Jeżeli rezygnuje z pewnego rodzaju zabaw to oznacza, że czynności podejmowane w ich trakcie nie sprawiają dziecku przyjemności. Jest to wskazówka dla dorosłych, że w tej właśnie dziedzinie dziecko ma jakieś trudności i potrzebna jest mu pomoc. Zabawa jest podstawową aktywnością dzieci do lat 7. Dopiero dzieci powyżej tego roku życia powoli zmieniają rodzaj aktywności. Dorastają do uczenia się jako czynności i aktywności zamierzonej, nie rezygnując jednak z zabawy.
Małgorzata Gucwa
Podsumowanie konkursu plastycznego „Warzywna pacynka”
W miesiącu październiku w naszym przedszkolu odbył się konkurs pt. „Warzywna pacynka”. Był on przeznaczony dla wszystkich przedszkolaków. Prace mogły być zrobione z różnego rodzaju warzyw. W ich wykonaniu mogli pomagać dziecku rodzice. Celem konkursu było:
· Rozwijanie zainteresowań plastycznych podczas tworzenia prac przestrzennych, rozwijanie wyobraźni, fantazji i ekspresji plastycznej, odczuwanie radości z worzenia i działania,wdrażanie rodziców do współpracy z przedszkolem i interesowaniem się sprawami dziecka.
Podczas oceny prac komisja konkursowa zwracała uwagę na
- pomysłowość i inwencję twórczą,
- estetykę i wykończenie pracy,
- wwkład pracy
W konkursie wzięło udział 16 przedszkolaków. Wszystkie złożone prace okazały się piękne, pomysłowe i ciekawe. Dlatego też wszyscy uczestnicy konkursu otrzymali nagrody i dyplomy. 8 dzieci otrzymało wyróżnienia za większy wkład pracy, ponieważ wykonały więcej niż jedną pacynkę.
